IJVL Clubkampioenschap 2026 en Recordwedstrijd 5 km

Maart 2026, een fantastische schaatsmaand vol PR's

Na mijn 3.000 meter PR in januari had ik weer behoorlijk de smaak te pakken met het rijden van schaatswedstrijden.

Het duurde echter nog even voor de volgende mogelijkheid zich aandeed. Doordat ik in februari op vakantie ging naar de Olympische Spelen in Milaan, waar ik 3 schaatsafstanden (1.000m heren, 5.000m vrouwen, 10.000m heren) ging kijken. Dat was absoluut de moeite waard en het inpireerde mij ook om in de maanden erna nog een paar keer te vlammen op de wedstrijden die nog in het verschiet lagen.

Op 1 maart was daar om te beginnen een mooi PR van 10 minuten op de middenafstand van de Leidse Wintertriatlon, die ik voltooide in 1:49:39 (zie hierover de aparte blogpost).

Een week later reed ik de Tulpenmarathon, de recreatieve marathon op IJshal de Vliet, waar ik mijn PR op de 150 rondjes (37,5 km) verbeterde naar 1 uur 22 minuten, hier pakte ik ook een persoonlijk uurrecord mee (110 rondjes binnen het uur) en de 100 rondjes (25 km) gingen ook in een PR (54:04).

Al deze tijden waren een stuk sneller dan bij de Oliebollenmarathon in december. Bij de tulpenmarathon had ik het grote voordeel dat het een stuk rustiger op de baan was, waardoor ik het 2e peloton steeds binnendoor kon inhalen, waarmee je veel krachten spaart. Wel moest ik alles alleen doen, want ik reed tussen het te snelle 1e peloton en het te langzame 2e peloton in. Het lukte me ondanks dat om zeer vlak deze Tulpenmarathon te rijden en ik eindigde zelfs in de top 10 van alle deelnemers, zag ik later op de vinksite. 

Mijn volgende wedstrijd was op maandag 16 maart. Ik deed mee aan de Recordwedstrijd 5K op de Uithof. Hier zou ik een poging gaan wagen om mijn 5.000m PR, 9:34 gezet in december 2025 te verbeteren. Het doel was onder de 9:30 rijden.

Vooraf maakte ik kennis met mijn tegenstander Arjan de Jong, een leeftijdsgenoot (allebei senior B) die geen tijdsdoel had gesteld. Wij hadden weinig inrijtijd, want we moesten in de eerste rit regen elkaar gaan rijden en rit 2 was leeg, dus de baan was alleen voor ons twee. Ik startte snel vanuit de binnenbaan en opende 25.65 en ging daarna naar naar een licht oplopend schema van 42.58 oplopend naar 46.04 op het 3.000m punt. Hier kwam ik door in 5:38,27 en dit was maar net boven mijn PR, gezet op 4 januari 2026 in Haarlem. 

Hierna bleek ik fris genoeg om weer te versnellen en de rondetijden gingen weer naar beneden tot 44.53 in de voorlaatste ronde. Ik had inmiddels Arjan in het zicht gekregen en kwam steeds dichterbij, het werkte voor mij heel goed, want ik ging echt op hem jagen. In de voorlaatste bocht ging ik hem buitenlangs voorbij, ik had net genoeg ruimte ervoor. Inmiddels reed ik weer met twee armen los in een ultieme versnelling op de finish af en met een laatste ronde van 41.93 reed ik 9:21,30 en verpulverde ik mijn PR met 13 seconden, wat neerkomt op gemiddeld 1 seconde winst per ronde!

Zeer tevreden pakte ik weer te tram terug naar huis!

Open Baanwedstrijd Haarlem 4-1-2026, op weg naar een nieuw dik PR op de 3.000m (5:38,05), mijn eerste langebaan PR in 8 jaar tijd.

Na deze fantastische 5 km in de Uithof ging ik een paar dagen later naar de Wintertriatlon Twente, waar ik ook weer een mooi resultaat neerzette op de middenafstand met 1:46:57, ook hierover is een aparte blogpost.

Het seizoen was nog niet klaar, want er was nog een wedstrijd te gaan. Dat is de gezelligste wedstrijd van het jaar, het IJVL Clubkampioenschap!

Het clubkampioenschap zou voor mij ook de afsluiting van het schaatsseizoen 2025-2026 worden, een al zeer succesvol seizoen voor mij, maar het werd hier zelfs nog mooier.

Dit werd de 3e editie van het IJVL Clubkampioenschap in IJshal de Vliet, het verplaatsen van de wedstrijd van Haarlem of Den Haag naar Leiden heeft zeer positief uitgepakt voor het aantal deelnemers bij de jeugd. Daardoor is deze wedstrijd ook zo gezellig en leuk, want veel van mijn pupillen doen ook altijd mee.

Nadat ik een aantal ritten van mijn pupillen had bekeken en met diverse bekende had gekletst was het mijn beurt om te starten op de 500 meter. Deze ging ondanks dat ik niet op sprinten had getraind verassend goed en ik finishte deze in 51,99 en was ruim sneller dan mijn directe tegenstander. Met 23,86 reed ik de 2e ronde ook mijn snelste ronde ooit op IJshal de Vliet. Een rit voor mij bleek een concurrent voor het podium te zijn gevallen, waardoor ik nu serieuze kans op een top 3 klassering maakte. Tijdens de 500m moest ik in de laatste binnenbocht wel uitwijken voor een benjamin die was gevallen in de inrijbaan en mijn baan in was geschoven. Gelukkig zag ik dat optijd en gebeurde er niks.

Vervolgens was het weer kijken naar mijn pupillen en daarna was het tijd voor mijn hoofddoel van vandaag, de 1.500 meter. Ik wilde hier voor een PR gaan en nu was er ook nog een kans op het podium bij gekomen, dus die wilde ik niet voorbij laten gaan.

Ik reed de 1500m tegen Geertjo van Dijk. Veel van mijn pupillen en oud-pupillen bleven kijken naar mijn rit en vanaf het moment dat ik van start ging hoorde ik vrijwel de hele tijd van allerlei kanten aanmoedigingen, dit was ontzettend leuk en stimuleerde mij om een mooie race neer te zetten.

De eerste kruising kon ik nog voorlangs bij Geertjo en de eerste ronde gingen we gelijk op, maar daarna verloor ik de aansluiting met hem. Maar dat was geen probleem, want het ging vooral om mijn eigen prestatie. Tijdens de middelste rondjes probeerde ik de handen op de rug te doen, maar ik voelde dat ik toch een armpje nodig had voor de balans met het hoge ritme wat ik reed, dus bleef ik toch maar met een arm los rijden. In de laatste 2 rondens voelde ik de benen zwaar worden van verzuring, maar ik kon erdoorheen beuken en goed het tempo erin houden. De slotronde ging met twee handen los en ik finishte in 2:33,83, waarmee ik mijn PR met bijna 5 seconden had verbeterd! Ik liet dan ook een oerkreet los toen ik dat zag op het scorebord! Later bleek ik de slotronde inderdaad nog versneld te zijn en Tim Knoester riep nog naar me dat ik een paar 24'ers had gereden (dat bleken er twee te zijn).

Nadat ik een uitrij ronde nodig had om op adem te komen reed ik nog een 2e rondje rechtop en zwaaide ik naar alle mensen die mij hadden aangemoedigd en maakte een hartje als bedankje. 

Dit was de perfecte afsluiting van het magische schaatsseizoen 2025-2026 en daar kwam nog een prachtige beloning bij. Bij de prijsuitreiking bleek dat ik 3e was geworden bij de senioren en masters, een categorie waar 7 IJVL heren aan hadden meegedaan vandaag. Een zeer competitief deelnemersveld dus, ik had onder andere collega trainer Maarten Knoester en trainingsmaat Kevin Wildschut verslagen. Dit maakt mij extra trots op deze mooie 3e prijs, die in het kader van het 40-jarig jubileum van IJVL deze keer een mooie trofee was in plaats van de gebruikelijke medaille. Dat is pas pieken op het juiste moment! Ik deelde het podium met Sebastiaan Scargo en Geertjo van Dijk, Sebastiaan was twee maanden eerder nog 3e geworden op het WK-masters, een eer om met hem het podium te mogen delen. 

Dit was een van de mooiste prijzen die ik in mijn schaatscarriere heb gewonnen. Zeer tevreden kon ik nog wat napraten met diverse bekenden bij de afsluitende borrel. Een leuk extraatje was dat alle 10 de kinderen uit mijn vrijdag 1 groep hadden meegedaan aan het Clubkampioenschap, voor het eerst dat ik hiermee met een van mijn trainingsgroepen een 100% score heb behaald, dat maakt mij trots! 

Op het podium van de senioren en masters van IJVL, met Geertjo van Dijk en Sebastiaan Scargo. Deze categorie had 7 deelnemers, dus een competitief deelnemersveld!

Onderweg op de 500m naar ritwinst in 51,99

Met een deel van mijn supporters, 5 van mijn pupillen in seizoen 2025-2026

Met pupil Aki, trainer en pupil wonnen allebei brons in hun categorie!

Andries Kwik Bokaal 2026 - titelprolongatie met IJVL!

2x op rij!

Na 2025 is het in 2026 opnieuw gelukt om de Andries Kwik Bokaal te winnen met de jeugdselectie van IJVL!

In 2025 hadden we de bokaal voor het eerst in 11 jaar weer veroverd. Doordat we als club na een flinke dip in de jaren 2015-2020 weer flink gegroeid waren in de breedte.

Nu zou het natuurlijk fantastisch zijn als we de Bokaal voor het het eerst in 12 jaar weer konden prolongeren. De kans hierop was er zeker, maar IJsclub Alkemade was net als vorig jaar opnieuw een geduchte tegenstander.

Jasmine Schenkels pakte voor ons de eerste punten bij de meisjes Welpen, met Vera Langelaar (uit mijn trainingsgroep) als 2e rijder op grote afstand erachter. Bij de jongens won Sam Scargo, wat veel punten opleverde. Nout Klein werd laatste, maar dat maakte niet uit als 2e rijder.

Bij de benjamins pakte Luus de punten voor ons bij de meisjes en Lois zat daar niet ver achter. Job Noppe uit mijn donderdaggroep pakte de punten bij de jongens met een zeer sterk wedstrijddebuut, ruim voor Kaiwen.

Bij de meisjes mini's was het een felle strijd tussen Mae en Lotte, die elkaar tot grote hoogte stuwden. Ze waren gelijkwaardig, maar het was Mae net iets sneller was en de punten pakte. Bij de jongens pakte Casper Meulmeester de winst en eindigde 2e rijder en mijn voormalig pupil Sven Plug als 6e. Caspers punten gaven ons weer een boost op de ranglijst. 

Na de dweilpauze bleken we eerste te staan met 5 punten voorsprong op Alkemade.

De pupillen meisjes Aniek Knoester en Louisa Hazewinkel waren de volgende 2 rijders en mijn voormalig pupil Aniek pakte met een PR van 59,92 de punten voor ons, ze eindigde in de middenmoot, maar pakte wel belangrijke punten. De kruising met Louisa ging maar net goed, ook Louisa is een voormalig pupil van mij. Zij reed een mooi PR van 1:03,19 bij haar eerste Andries Kwik Bokaal.

Bij de jongens sloegen we met Vincent Meulmeester een zeer belangrijke slag, want mijn voormalige pupil werd eerste. Daan Tukker, ook een voormalig pupil van mij reed ver achter Vincent wel naar een mooi PR van 55,42 bij zijn eerste Andries Kwik Bokaal.

De definitieve beslissing zou gaan vallen bij de Junioren C, Philine Jansen pakte hier belangrijke punten voor ons, terwijl mijn voormalig pupil Anna Meulmeester in de middenmoot eindigde. Het belangrijkste was dat er weer punten gepakt werden t.o.v. Alkemade, het gat werd 7 punten. 

Als laatste waren de jongens Junioren C aan de beurt. Tim Knoester en Olivier van Os (beide rijders uit mijn vrijdaggroep voor 14-18 jarigen, een groep die nieuw opgezet was dit seizoen) hoefden niet boven zichzelf uit te stijgen om de bokaal binnen te slepen, een degelijke rit van in ieder geval een van de twee zou voldoende punten moeten opleveren voor de winst. 

De jongens maakten er een spannende rit van en het was Tim die de punten voor ons pakte met een 1.000 meter PR van 1:45,21, waarmee hij 0,9 seconde sneller was dan Olivier. Tussen Tim en Olivier eindigde nog de beste rijder van Zoeterwoude. 

Tim gaf alles en ging de laatste binnenbocht onder Olivier door, hij pakte 9 punten en hield daarmee voor IJVL vier andere clubs achter zich. Hiermee waren de rollen omgedraaid ten opzichte van 2025, toen Olivier de punten had gepakt. 

Door deze prestatie was achteraf het resultaat van Alkemade niet meer van belang, zij werden 3e met 12 punten, waardoor het verschil uiteindelijk 4 punten was in het voordeel van IJVL.

Tijdens de laatste ritten konden we het feestje al voorzichtig vieren en bij de prijsuitreiking mocht ik opnieuw de Bokaal in ontvangst nemen als zijnde coördinator jeugdschaatsen van IJVL. 

Daarna was het tijd voor een groepsfoto met alle aanwezige rijders en trainers van dit mooie team en vierden wij opnieuw de overwinning bij de McDonalds tegenover de ijshal!

Een keer de Andries Kwik Bokaal winnen met IJVL was een droom, twee keer op rij winnen, dat is gewoon magisch!

Groepsfoto met de Andries Kwik Bokaal, vlnr (hoofden): trainer Maarten Knoester, Vincent Meulmeester, Anna Meulmeester, Nout Klein, Philine Jansen, Louisa Hazewinkel, Sven Plug, Jasmine Schenkels, Casper Meulmeester (met bokaal), Aniek Knoester, Tim Knoester, trainer Walter Boon, Daan Tukker, Sam Scargo, trainer Yestin Gangadin, Olivier van Os, trainer Bert Hoogeveen en trainer Vero Nater.

Wintertriatlon Twente 2026

Wintertriatlon Twente

In december 2025 had ik tijdens mijn zoektocht naar schaatswedstrijden besloten om me in te schrijven voor de Wintertriatlon Twente. Ik had zin om meerdere wedstrijden te rijden en nog een tweede wintertriatlon naast die van Leiden zag ik wel zitten. Twente was daarvoor de enige optie, want de andere optie in Leeuwarden was tijdens mijn vakantie naar de Olympische Spelen in Milaan, terwijl Groningen afgelast was en deze anders ook wat slechter bereikbaar was met OV.

Na wat twijfel of ik het de lange reis waard vond besloot ik me toch in te schrijven. De quote van mijn broer "Bij twijfel, doen!" trok me over de streep. 

En zo kwam het dat ik op zaterdag 21 maart 2026 om 8:14 uur in de trein stapte op weg naar Station Enschede Kennispark met mijn nieuwe Decathlon racefiets en mijn TeamNL rugzak met mijn schaatsen en andere benodigdheden. 

Na ruim 2,5 treinen was ik gearriveerd. Ik raakte nog aan de praat met een andere deelneemster uit Deventer en in de laatste sprinter zag ik nog twee deelnemers met hun racefiets, zij bleken uit Breda te komen.

Aangekomen in Enschede fietste ik het kleine stukje naar de ijsbaan en maakte ik mij klaar voor de start. Ik keek even rond in de IJsbaan Twente, waar ik nog nooit eerder was geweest. 

Collage van mijn wintertriatlon avontuur in Enschede

Nadat ik mijn racefiets en tas in de wisselzone had achtergelaten kon mijn avontuur op de middenafstand (ook wel sprintafstand genoemd) beginnen! De middenafstand bestond uit 5 km hardlopen, 22 km fietsen en 10 km schaatsen.

Om 12:45 was de start van het hardlopen, we liepen de eerste kilometer langs het stadion van FC Twente, de Grolsch Veste. Ik liep op een tempo ruim onder de 5:00 per kilometer en hield dit tempo prima vol gedurende het hele looponderdeel. Na terugkomst bij de schaatshal finishte ik de 5 km in 24:19, een goede tijd waarmee ik niet teveel had gegeven. Binnen de 25 minuten finishen was het doel, veel sneller was niet slim, want ik moest mijn krachten verdelen over de 3 onderdelen en niet kapot over de finish komen met hardlopen. Achteraf bleek dat ik de 48e tijd had met hardlopen, ruim in de bovenste helft van het deelnemersveld.

1e onderdeel, 5 km hardlopen in 24:19

Na het hardlopen nam ik rustig de tijd voor de wissel naar het fietsen. Ik besloot om bij mijn fiets eerst een energiegel naar binnen te werken. Dat is makkelijker als je niet op de fiets zit. Daarna deed ik mijn IJVL jack aan en rende ik met mijn fiets aan de hand naar de uitgang van de wisselzone. Daar besloot een andere deelnemer vlak voor mijn neus te remmen en op zijn fiets te stappen, waarmee hij mij blokkeerde. Ik besloot me er niet druk over te maken en dan maar te wachten tot hij was opgestapt voordat ik zelf over de streep ging op op te stappen, kostte me waarschijnlijk een paar extra seconden, maar ik kwam toch niet om het podium te halen. Dat is traag had gewisseld werd achteraf inderdaad bevestigd (100e wisseltijd).

Via het smalle aanloopstuk fietste ik naar het fietsparcours, waar ik 3 rondes zou gaan rijden o.a. door het buurtschap Twekkelo. Tijdens de eerste ronde haalde ik zowaar 2 dames in. Dit was de eerste keer ooit dat ik bij een triatlon een andere fietser had ingehaald (zonder dat de ander pech had). Een van deze dames haalde mij niet veel later toch weer in, maar ik zou erna nog 2 vrouwen inhalen. Maar uiteindelijk bleken zij allemaal mee te doen met de supersprint afstand. 

Hoe dan ook, het fietsen ging heel lekker. Tijdens de Leidse wintertriatlon was al duidelijk dat mijn Triban racefiets van de Decathlon een zeer geslaagde aankoop was en nu ging ik nog harder op de fiets. Het fietsparcours in Enschede was een stuk sneller en fijner dan die in Leiden (op het smalle aanloopstuk na dan). Op sommige stukken met de wind mee tikte ik zelfs de 31 km per uur aan.

Na 10 km fietsen nam ik nog een energiegel en na 3 rondjes buffelen op de fiets mocht ik via het aanloopstuk weer naar de wisselzone toe. Het was op het smalle aanloopstuk goed uitkijken voor de deelnemers aan de lange afstand, die net op de heenweg waren voor hun fietsonderdeel.  

2e onderdeel, 22 km fietsen in 49:46

Ik stopte ruim voor de streep en rondde het fietsonderdeel van 22 km af in 49:46, mooi binnen de 50 minuten, hoewel dit geen doel was. De eerste ronde was in 16:36 gegaan en de tweede en derde ronde was ik met 15:31 en 15:28 ruim een minuut sneller. Wel had ik zoals verwacht een plek in de achterhoede bij het fietsen (115e) en zakte ik van plek 48 naar 99. 

Ik pakte vervolgens mijn schaatstas en rende naar de ijsbaan voor mijn 27 rondjes schaatsen. Eenmaal binnen nam ik rustig de tijd om mijn schaatsen en enkelbescherming aan te doen. Ook dacht ik slim te zijn met mijn kniebeschermers, maar die bleken zonder strakke overbroek af te zakken tijdens het schaatsen, dus daar had ik achteraf niks aan. Ook bij deze wissel was ik heel langzaam, ik had de 122e wisseltijd (10 minuten!).

Toen ging ik het ijs op voor mijn 10,2 kilometer, die 27 rondjes was (vanwege het feit dat er alleen maar binnenbochten worden gereden). Na een snel begin schaatste ik voor mijn gevoel op een constant tempo. Ik had mijn rondeteller in mijn hand, zodat ik elke ronde zou weten hoe ver ik al was en op mijn Garmin horloge keek ik wat mijn tussentijd was. 

3e onderdeel, 10 km schaatsen in 20:23

Na 13 rondes zat ik ruim binnen de 10 minuten, dat betekende dat ik als ik vlak zou blijven rijden een tijde van 20 minuten kon rijden. Ik voelde vooral stijfheid in de bilspieren tijdens het schaatsen, het ijs was ook schuurpapier geworden door alle deelnemers die er al eerder op waren, maar desondanks reed ik heel goed. Na 22 ronden kwam ik eindelijk tevoorschijn op het rondebord en het lukte me om de laatste ronde nog een mooie versnelling met twee armen los in te zetten en ik finishte uiteindelijk in 20:23 mijn 10 kilometer schaatsen. Tijdens het schaatsen bleek ik inderdaad mooi vlak te hebben gereden en had ik voornamelijk 46'ers en 45'ers gereden. De laatste ronde was in 43,4 gegaan.

Bij het schaatsen had ik de 49e tijd en zat ik dus weer mooi in de bovenste helft. Wel was ik maar 3 plekken gestegen, dus ik eindigde de Triatlon op de 96e plaats van de 120 finishers. Mijn eindtijd was met 1:46:57 ruim 2 minuten sneller dan in Leiden. Wel was in Leiden het fietsen iets langer, waardoor de tijden vergelijkbaar zijn met elkaar. Met tijd en klassering was ik zeer tevreden, het was me toch maar mooi gelukt om twee wintertriatlons in een maand tijd te voltooien en de reis naar Enschede was een mooi avontuur geweest. Hier kreeg elke finisher zelfs een medaille, dat is nog een verbeterpuntje voor Leiden!

Na een mooie finishfoto keerde ik moe maar tevreden huiswaarts, in de trein praatte ik nog even met de twee deelnemers uit Breda, die dezelfde trein terug namen tot de overstap in Hengelo. Deze jonge deelnemers waren een stuk sneller dan ik geweest vandaag. 

Het was heel leuk om aan de grootste wintertriatlon van Nederland mee te doen (het NK Lange afstand wordt ook al jaren in Enschede georganiseerd). 

Trots na de finish met mijn finishers medaille!

Wintertriatlon Leiden 2026 - PR van 10 minuten!

Op zondag 1 maart 2026 stond ik voor de 2e keer aan de start van de Leidse Wintertriatlon.

Na het succesvolle debuut in 2025 wilde ik vandaag mijn persoonlijk record van 1:59:57 op de middenafstand verbeteren. De middenafstand is eigenlijk een winterse sprinttriatlon, bestaande uit 5 km hardlopen, 24 km fietsen en 10 km schaatsen (40 rondjes op de Leidse ijsbaan).

Als voorbereiding besloot ik me dit seizoen hoofdzakelijk toe te leggen op mijn duurvermogen bij het schaatsen. In mei had ik inmiddels mijn droomtijd op de hele marathon eindelijk gelopen (4 uur 16 minuten), dus kon ik minder gaan hardlopen en me weer meer gaan toeleggen op het schaatsen, iets wat vooral mijn knieen en spieren fijn vinden, want mijn lichaan kan een hoge trainingsbelasting met hardlopen (dat is 3x per week of meer trainen) niet langdurig volhouden. Nu ging er een hardlooptraining vanaf en kwam er een extra schaatstraining voor in de plaats. 

De schaatstrainingen bestonden vooral uit buffeluurtjes, waarbij het doel was om 100 rondjes of meer te rijden, wat gedurende het seizoen steeds beter lukte.

Mooie testmomenten waren de Langeafstandswedstrijden in Haarlem in december en januari, waar ik debuteerde op de 5.000m in 9:34 en mijn 3.000m PR met 11 seconden aangscherpte naar 5:38. Ook reed ik zeer sterk op de Oliebollenmarathon in Leiden naar 1:27:30 op de 150 rondjes (37,5 km). Dat beloofde veel goeds.

Bij het schaatsen was dus veel winst te behalen, ook omdat ik deze keer op klapschaatsen zou starten, terwijl ik bij de vorige editie nog voor het laatst op mijn vaste schaatsen reed.

Daarnaast was er veel winst te behalen bij het fietsen, in oktober schafte ik bij Decathlon een relatief goedkope en eenvoudige Triban racefiets aan, die de 46-jarige Batavus moest vervangen.

Na een zeer korte testrit om de goede versnelling te zoeken en het aanschaffen van een hoge luchtdruk fietspomp (als wielren groentje had ik geen idee dat je die nodig hebt voor racefiets banden) was ik ook klaar voor het fietsonderdeel. Maar van een echte trainingsrit was het niet gekomen, dus de wedstrijd werd ook de eerste serieuze fietsrit op de Triban.

Ik haalde mijn startnummer op bij Rosalie Verkerk, de moeder van mijn schaatspupil Valerie, zij zou net als Emilie en Vera uit mijn groep meedoen met de jeugdbiatlon die later zou starten. Hier ging ik na mijn eigen wedstrijd ook kijken om de meiden aan te moedigen.

Om 9:20 uur ging ik van start met het eerste onderdeel, het hardlopen. De 5 kilometer was 300 meter langer, want er was een lus toegevoegd aan het parcours t.o.v. vorig jaar. De 5 km ging steady in een tempo van binnen de 5:00 per kilometer, waardoor ik na 25:03 in het wisselvak aankwam. Hier checkte ik mijn startnummer en die was aan een kant los, dus die moest ik weer even vastspelden, dat kostte meer tijd dan ik had gehoopt, maar ik raakte er niet van in paniek, ik nam er gewoon rustig de tijd voor. 

Daarna trok ik mijn IJVL-jack over mijn Leiden Atletiek shirt aan en was het helm op en gaan.

Bij het fietsen merkte ik gelijk al dat dit zoveel fijner en soepeler ging dan vorig jaar. De nieuwe racefiets was heel fijn om op te rijden, het was de investering waard geweest! Bij de oversteek van de Vliet was er de scherpe bocht naar beneden die ik heel rustig nam, daar stond oud-collega trainer Gerard van Tol als vrijwilliger, een leuk weerzien!

Op weg naar de Vlietlanden was het volle bak tegenwind (windkracht 5) door Oostvlietpolder, dit was pittig. Eenmaal bij de Vlietlanden aangekomen was er wat beschutting, hier nam ik de eerste energiegel, waarbij ik even moest uitvogelen hoe die open moest. Mijn handschoenen uit en weer aan doen kostte hierbij onnodig veel tijd, want later bij de tweede gel bleek dat ik die prima met handschoenen aan kon openen. 

Eenmaal bij de Vogelplas had ik de wind mee, de snelheid bleef er goed in zitten, ik tikte kort zelfs de 30 km per uur aan en gemiddeld reed ik ongeveer 25 km per uur. Niet heel indrukwekkend, maar voor mij is dat best aardig. Ook mooi was dat ik veel minder werd ingehaald dan bij de editie van 2025. Na de tweede omloop rond de Vlietlanden was het terug naar de IJshal voor mijn favoriete onderdeel, het schaatsen! De scherpe bocht nam ik nu omhoog. Later bleek dat ik bij het fietsen was afgezakt van plek 19 naar plek 52. Daar had ik dus veel minder plekken verloren t.o.v. 2025. De fietstijd was met 54:33 zeer goed, dik binnen het uur!

Ik pakte mijn kleine tasje met mijn schaatsspullen en liep via de achterdeur van de ijshal en de trap naar de rondbaan op de 1e etage. Een flink lang stuk als je al verzuurde benen hebt!

Toen ik mijn schaatsen pakte zag ik dat ik mijn afritsbroek had laten liggen bij mijn fiets. Dat betekende dat ik niet met kniebeschermers kon rijden, voor mij ongebruikelijk, maar ik besloot het maar te accepteren, ik ging natuurlijk niet weer helemaal teruglopen!

Zo ging ik na deze 7 minuten lange wissel de baan op voor het schaatsen. Bij het diepzitten voelde ik onmiddelijk de stijfheid van de bovenbenen, maar ik had ook getraind op door verzuring heen schaatsen, dus dat kwam goed van pas. Ik ging voortvarend van start met snelle rondjes, later bleek dat ik met drie 28'ers was begonnen, behoorlijk snel. 

Langs de kant stond de nodige support voor mij. Mijn vader was komen kijken, IJVL voorzitter en collega trainer Vero Nater moedigde me aan en maakte filmpjes van mij. Daarnaast nog andere bekenden die mij aanmoedigden en van mijn jeugd trainingsgroep kwam ook Emilie een paar rondjes aanmoedigen. 

Voldaan na de finish van mijn zeer succesvolle Wintertriatlon!

Ik kon de rondjes voor mijn gevoel goed vlak houden, hoewel ik op dat moment geen idee had wat die precies waren. Wel hield ik met mijn rondeteller bij hoever ik al was, want ik verscheen pas na 23 rondjes op het scorebord. Ik zag op mijn horloge dat ik na iets meer dan 10 minuten op de helft was en later bleek dat ik rondjes reed varierend van 29 tot 31 seconden. 

Doordat ik een van de snellere schaatsers op de baan was reed ik vrijwel de hele tijd aan de buitenkant, twee keer was het erg krap om te passeren, maar na wat roepen kon ik er langs. 

Het laatste rondjes deed ik op z'n Irene Schoutens met beide armen los. Deze ronde ging dan ook nog in 29 seconden en daarmee kwam ik binnen in een dik PR, dat had ik al in de gaten, dus ging ik juichend over de finish!

Ik had alles gegeven en ik zat even helemaal kapot. Later bleek dat ik met 1:49:39 maarliefst 10 minuten van mijn eindtijd van 2025 had verbeterd, een dik PR dus! 

Ook mooi was mijn schaatstijd op de 10 km, want ik finishte die in 20:18 en daarmee verbeterde ik mijn 10 km PR ook met ruim een halve minuut! Ik had zelfs de 12e schaatstijd in totaal zelfs sneller dan Ivo Mussee, een IJVL'er die ooit 39'ers reed op de 500 meter en dus behoorlijk kan schaatsen!

Van mijn klassering werd ik al helemaal gelukkig, want ik was 37e geworden van de 91 finishers. Daarmee eindigde ik dik in de bovenste helft van de uitslag, voor het eerst bij een triatlon! Hier ben ik zeer trots op, bij het schaatsen had ik dus weer 15 plekken teruggepakt!

Mijn dag kon niet meer stuk, het hoofddoel van het schaatsseizoen was een prachtig succes geworden!

Na afloop kon ik nog lekker napraten met eerst mijn vader en daarna nog vele bekenden uit het schaatswereldje en keek ik natuurlijk nog naar de jeugdbiatlon van Emilie, Vera en Valerie, de eerste twee eindigden net als ik ook in de bovenste helft van hun wedstrijd en beide in de top 10 bij de meiden! 

Ook bleef ik nog even om Bert Breed te zien, mijn 70-jarige collega trainer bij IJVL voltooide de lange afstand van de Wintertriatlon, een prestatie van formaat op zijn leeftijd!

Tijdens het schaatsen, een screenshot van een filmpje, hier klik ik op mijn rondeteller

In januari 2026 had ik op de 3.000 meter in Haarlem al een PR van 11 seconden gereden (5:38), wat aangaf dat ik op de lange schaatsafstanden al behoorlijk was verbeterd dit seizoen.

De groep kinderen die ik dit seizoen schaatstraining geef, van deze groep deden 3 kinderen mee met de jeugdbiatlon (2 km hardlopen en 3 km schaatsen), dat waren de middelste twee (Valerie en Emilie) en het meisjes met de blauwe helm (Vera).

LRRC Appeltaartloop 5 km gewonnen!

Mijn eerste hardloop overwinning, LRRC Appeltaartloop 2026!

Mijn eerste echte overwinning uit mijn hardloopcarrière is een feit!

Op 17 januari 2026 deed ik voor de 2e keer mee met de Appeltaartloop van de Leiden Roadrunners Club. Vorig jaar werd ik 2e op de 5 km achter een razendsnelle Yorick Westmaas uit Bodegraven.

Vandaag waagde in mij opnieuw aan de 5 km van deze kleinschalige loop. Zou ik weer top 3 kunnen halen?

De 5 en 10 km gingen tegelijk van start en ik besloot brutaal de koppositie te pakken. In mijn kielzog liepen 5 andere lopers die mij na een paar honderd meter passeerden.

Met hardloopvriend Gerard van Noort (van LRRC) vlak achter mij liepen we het Delftse Jaagpad af richting het Hooghkamerpark in tempo 4:35 per km.

Bij de splitsing van de 5 en 10 km bleek dat de 5 lopers voor mij de 10 km zouden doen en ook Gerard deed dat. Ineens bleek dat ik op de koppositie van het 5 km veld liep en toen ik daarna achterom keek zag ik een gapend groot gat tussen mij en de nummer 2.

Toen besefte ik mij, dit is de kans van mijn leven om een hardloopwedstrijd te winnen en ging ik er volle bak voor. Na de lus in het Hooghkamerpark bleef ik op mezelf inpraten dat ik deze kans niet mocht laten liggen. Ik zag ver achter mij een witte gestalte waarvan ik vermoedde dat dit de nummer 2 in de wedstrijd was.

Fantaserend over mijn eerste overwinning liep ik op het Jaagpad langs de laatste lopers die nog op de heenweg waren. Ik keek vaak achterom en toen ik na 4 km weer achterom keek zag in de verte diezelfde witte gestalte nog op grote afstand van mij, dit kon haast niet meer misgaan, maar helemaal gerust was ik er nog niet op. Ik zette aan en lopend langs de mij zo geliefde IJshal de Vliet wist ik dat ik zou winnen en mocht ik het zegegebaar maken toen ik binnenkwam na 22:15.

De Top 3 van de 5 km!

Ik wachtte daarna op de binnenkomst van nummer 2 en 3 voor een mooie podium foto en ging vervolgens nog vol ongeloof aan de welverdiende appeltaart. De nummer 2 was Zoeterwoudenaar Elwin Flaman. Aan de Appeltaartloop deden in totaal 134 lopers mee, ongeveer de helft daarvan deed de 5 km. 

Ook al is het een loop zonder prijzen, ik ben heel trots op deze overwinning! 

Later werd er nog een leuk artikel geplaatst op Centraal+, waar ik op veel foto's bleek te staan, wat het extra leuk maakte. Latere starttijd Appeltaartloop niet van invloed op aantal deelnemers | Centraal+

Bij de start pakte ik gelijk de koppositie

Juichend over de finish!

Alles gegeven

Mijn 10e Zevenheuvelenloop (editie 2025)

Op 16 november 2025 liep ik voor de 10e keer de Zevenheuvelenloop. In 2012 liep ik als 19-jarig broekie voor het eerst mee met deze 15 km lange hardloopwedstrijd in het mooie Rijk van Nijmegen. Mijn Zevenheuvelen debuut liep ik destijds in 1:14:49, een enorme verassing, want mijn doel was daar om mijn PR van 1:27 te verbeteren, maar het ging zo lekker dat ik veel sneller liep. Door die race raakte ik geïnspireerd om mijn eerste halve marathon te gaan lopen, wat ik een half jaar later dan ook deed.

Het duurde 13 jaar voordat ik nummer 10 liep, ik besloot namelijk pas in 2015 om van de Zevenheuvelenloop een jaarlijkse traditie te maken. De race van 2012 was een mooie herinnering en daarom wilde ik deze loop opnieuw gaan beleven. Het ging toen minder goed, ik liep met 1:16:40 mijn traagste Zevenheuvelenloop en ik was vastbesloten om het jaar erop opnieuw te gaan deelnemen om mijn PR te gaan aanvallen.

In 2016 wist ik mijn PR in een stormachtige editie met 2 minuten te verbeteren naar 1:12:48 en toen was een traditie geboren. Na deze 3e keer had ik de Zevenheuvelenloop in mijn hart gesloten en besloot ik dat meedoen in Nijmegen een jaarlijkse traditie zou worden.

Tijdens de editie van 2017 liep ik voor het eerst de 15 km onder de 1 uur en 10 minuten. Ik finishte in een prachtige 1:09:03 en daar was ik zeer trots op. Nu ging het ook kriebelen om onder de 1:09 te gaan lopen, wat ik in 2018 probeerde, maar ik strandde op 1:09:10. 

In 2019 liep ik mijn allerbeste Zevenheuvelenloop. Ik was in bloedvorm, zo goed als toen ben ik daarna jaren niet meer geweest, pas weer in het voorjaar van 2025. 

De 2019 editie ging in 1:06:53, voor mij een echte supertijd, waarmee ik zelfs onder de 1:07 dook, met gemiddelde kilometertijden van 4:27 (tempo 10 km onder de 45 minuten).

Daarna was de volgende editie pas weer in 2022, de edities van 2020 en 2021 werden afgelast door de corona pandemie, maar die jaren liep ik deze Zevenheuvelenloop wel onofficieel op eigen gelegenheid met mijn broer Marnix. 

In 2022 liep ik 1:16:20 en in 2023 en 2024 lukte het mij weer om onder de 1:10 te duiken met 1:09:43 en 1:09:04, en toen stond ik dus op 9 officiele deelnames. 

De aanloop naar mijn 2e Zevenheuvelen lustrum was allesbehalve optimaal. Na mijn marathon PR van 4:16:22 bij de Leiden Marathon 2025 was ik te snel weer begonnen met volle bak trainen en daardoor kreeg ik in juni last van een blessure aan mijn knie. Hier liep ik vervolgens te lang mee door, maar het was niet pijnlijk genoeg om het echt serieus te nemen. Eind augustus bleek dat de pijn niet wegging en erger werd. Na de fysio te hebben geraadpleegd bleek ik symptomen van een Jumpers Knee te hebben en stopte ik in september even met hardlopen om aan mijn herstel te werken. 

Na twee weken niet lopen bouwde ik weer rustig op richting de Zevenheuvelenloop, maar door het lopen van een snelle tijd (onder de 1 uur 10 minuten) kon een hele dikke streep. Ik nam mezelf voor om te gaan voor de beleving en het genieten.

De heenreis was gezellig met wat clubgenoten van Leiden Atletiek in de trein, waaronder Carmen Oosterkamp. In het startvak kwam ik geheel toevallig voormalig clubgenoot Femke Salverda tegen. Deze loopster uit Friesland was recent naar Utrecht verhuisd voor werk, in het startvak hadden we genoeg gespreksstof om de wachttijd vol te kletsen. 

Helaas vergat ik daardoor wel om nog even te plassen en eenmaal gestart merkte ik dat ik toch nog moest. Ik besloot na de eerste kilometer, die ging in 4:51 snel langs de kant een boom te zoeken en de blaas te legen. Dat kostte natuurlijk veel seconden, maar ik zette een versnelling in en hoopte de 2 km toch nog binnen de 10 minuten door te kunnen komen. Met 9:49 lukte dit nog ook en verder voor mij zag ik Femke nog lopen, zij werd vanaf daar mijn richtpunt. 

Ik bleef bij 3 en 4 km de tijden binnen de 5:00 lopen en na 5 km kwam ik door in 24:39, waarmee ik op schema lag voor mijn enige tijdsdoel voor vandaag, wat finishen binnen de 1:15:00 was. Voor het 5 km punt had ik Femke ingehaald en mijn tempo was harder, want zij hield mij niet meer bij en ik zag haar de rest van de race niet meer. 

Tussen 6 en 7 kilometer passeerde ik op de Derdebaan in Groesbeek een Piet van Sinterklaas en bij kilometer 7 inmiddels op de Zevenheuvelenweg passeerde ik ook nog de goedheiligman zelf, die ook meeliep. Ik maakte nog even een hartje met mijn vingers richting de Oorlogsbegraafplaats van Groesbeek en zette koers richting het fotopunt, waar ik goed mijn best deed om er goed op gezet te worden vandaag, naar mijn mening is dat wel aardig gelukt!

Ik hield de kilometertijden nog steeds binnen de 5:00 en mijn voorsprong op het 1:15 schema werd ruimer. 

Aangekomen bij het 10 km punt kwam ik door in 48:41, waarmee ik al een dikke minuut marge had op het 1:15 schema. Ik gaf nog wat kinderen high fives op dit drukkere stuk en ging toen naar de laatste echt lastige klim van de dag, de Postweg bij Berg en Dal, het hoogste punt van het parcours (91m boven N.A.P.). Deze kilometer ging in 5:15, dus de schade viel mee. Toen werd ik vlak voor de doorkomst door de dorpskern van Berg en Dal ingehaald door Merel Heijl (teamgenoot tijdens de Rotterdam Ekiden dit jaar) die veel sneller liep dan mij, maar wel later was gestart. 

Ik zag ondertussen dat onder de 1:15:00 lopen geen enkel probleem zou worden en ik besloot toen om geen versnelling in te zetten voor de laatste 3 km richting de finish. Normaal gesproken doe ik dat wel, want daar pak je normaal gesproken de meeste winst op deze 15 km, want het gaat dan in 3 km bijna 50 meter naar beneden. Nu was dat niet nodig, want of ik nou in 1:11, 1:12, 1:13 of 1:14 zou finishen, dat maakte mij niet zo veel uit, zolang ik maar onder de 1:15 zou lopen.

De laatste 3 kilometer ging ik nog even genieten van het lopen en van het publiek langs de kant. Ik ging ook actief op zoek naar kinderen die high fives wilden geven en ik gaf ze wat ze wilden. Ondanks dat hield ik de kilometertijden nog steeds ruim onder de 5:00 en ik finishte mijn 10e Zevenheuvelenloop in 1:12:52, een prima tijd, zeker gezien de noodgedwongen niet optimale voorbereiding.

Op de weg terug naar huis reisde ik weer met Carmen en keek ik toch wel tevreden terug op mijn lustrum Zevenheuvelenloop! En volgend jaar kom ik weer sterker terug voor een nieuwe poging om onder de 1:09 te lopen!

PAC Rotterdam Ekiden 2025

Mijn eerste teamwedstrijd bij de Rotterdam Ekiden

5 juli 2025, mocht ik mijn debuut maken op een ekiden wedstrijd, een ekiden is een marathon in estafettevorm, die je loopt in een team met 6 lopers verdeeld over 5 km, 10 km, 5 km, 10 km, 5 km en 7,195 km. De wedstrijd was de PAC Rotterdam Ekiden, waar ik mijn allereerste teamwedstrijd ooit zou gaan lopen. 

We gingen met 2 volledige Leiden Atletiek teams meedoen met de Rotterdam Ekiden. Een dag nadat ik met 11 hardloopvrienden mijn 32e verjaardag bij mij thuis had gevierd, 4 van hen gingen vandaag ook mee naar de ekiden.

Ik was ingedeeld in het "funteam", het team dat niet voor een topklassering zou gaan lopen. Dit mixed team (Going To LA) bestond naast mezelf uit Rick van Ravensberg, Michael Schuuring, Anne Smit, Merel Heijl en Roos Guijt. 

Daarnaast was er het snelle team dat met de 5 snelste mannen (Kevin Kloos, Danny Verbiest, Joey de Mol, Jeroen Bussmann, Casper Vedder) en de snelste vrouw Carmen Oosterkamp onder de prachtige teamnaam 'Carmens Angels' die voor een topklassering zouden gaan.

De groepsfoto van de 2 Leiden Atletiek teams! (vlnr: Walter, Jeroen, Carmen, Rick, Joey, Merel, Kevin, Roos, Danny, Casper, Anne en Michael)

Nadat de groepsfoto's waren gemaakt mochten de startlopers zich klaarmaken voor de eerste etappe van de ekiden. Ik was blij dat ik pas als vierde aan de beurt was. Hierdoor had ik veel tijd om even te kijken hoe het wisselen in zijn werk ging en kon ik rustig lunchen en acclimatiseren. 

Danny (Carmens Angels) en Rick (Going To LA) beten het spits af met de eerste 5 km. Rick mocht door een blessure niet voluit lopen, hij liep in een voor hem rustig tempo naar 22:02 met de hamster mascotte in zijn hand zijn 5 km. Rick wisselde op Michael, deze ultraloper maakte vandaag opmerkelijk genoeg zijn debuut op een 10 km wedstrijd, zoals hij zelf gekscherend zei "om van het gezeur van Kevin en Danny af te zijn", waarvan akte.

Michael kende een fenomenaal debuut op de 10 km, die hij in 40:26 liep, zo'n snelle debuuttijd is voor weinigen weggelegd. Hij wisselde op Anne, zij moest gelijk flink aanzetten om in de wisselzone Michael bij te kunnen houden. Anne is na een pittige blessure weer op de weg terug naar haar oude niveau. Ze liep een prima tijd op de 5 km met 26:10. 

Toen was het de beurt aan mij. De race begon met in het wisselvak wachten tot ik Anne de baan op zou zien komen lopen. Toen het eenmaal zover was gaf zij mij de sherp, dat is de equivalent van de estafettestok bij ekiden wedstrijden. Wij liepen samen tot de start/finish en toen was het mijn beurt. 

Ik had vooraf aangegeven de 10 km te willen lopen en dit verzoek werd door Jeroen ingewilligd. Ik had een duidelijk doel vandaag en dat was een sub45 tijd lopen. Dit had ik in april in Leuven ook gelopen (43:58) dus ik had het vertrouwen dat ik het weer kon doen. 

Ik startte als een raket met een tempo onder de 4:00 per km op de atletiekbaan van PAC. Nadat ik de baan had verlaten liep mijn pace weer op. Mijn garmin had moeite om mijn pace nauwkeurig te meten en de cijfers schommelden daardoor heel erg. Maar na 1 km had ik de eerste echte indicatie, een doorkomst na 4:18 was ruim onder de 4:30 pace. Het eerste deel van de ronde van 5 km over de klinkers was niet heel fijn lopen, op een gegeven moment werd ik ingehaald door Kevin, de 4e loper van Carmens Angels en werd ineens mijn naam geroepen, dit bleek trainingsmaatje Naomi te zijn, die aan de overkant liep en met de ekiden meeliep in een ander team buiten Leiden Atletiek. 

Na het keerpunt veranderden de klinkers in asfalt en toen werd het wat fijner lopen. Mijn kilometertijden schommelden in de range 4:26 - 4:31 en ik kwam de 5 km door in 22 minuten laag, waarmee ik goed op schema lag voor sub45, maar ik moest nog wel wat secondes winnen tijdens de 2e helft, want ik wist dat de 10 km ruim 100 meter langer was vandaag. 

De doorkomst op de baan was leuk, hier kon ik weer lekker versnellen op het kunststof en werd ik 2x aangemoedigd door de andere Leiden Atletiekers, waar ik nog even naar zwaaide. 

Ik pakte wat water en ging weer over de klinkers voor deel 2, ik had het hier behoorlijk zwaar, maar ik kon mijn tempo vasthouden en de kilometertijden binnen de 4:30 houden. Na het keerpunt besloot ik om de laatste 2 kilometer te versnellen. De gedachte om alles voor het team te willen geven stimuleerde ook om door te knallen. 

De laatste ruime kilometer had ik toch nog wat over, want ik kon ook onder de 4:20 duiken. Aangekomen op de baan zag ik Merel, die na mij zou gaan lopen. Merel zette gelijk een stevig tempo in en dat hielp mij om door te knallen tot de finish. Nadat ik Merel de sherp had gegeven en nog een succes wenste met een schouderklopje finishte ik mijn 10 km in 44:46 en had ik dus 14 seconden overgehouden. Hiermee was mijn tweede sub45 op de 10 km een feit!

Nadat ik even op de baan ging zitten om bij te komen volgde ik de rest van de race langs de baan. Merel liep een mooie 20:46 op haar 5 km en wisselde daarna op Roos, die de laatste 7,195 km voor haar rekening nam. 

Voordat Roos aan het lopen was finishten 'Carmens Angels' op een mooie 4e plaats. Wij juichten Roos toe tijdens haar eerste doorkomst op de baan en toen was het wachten op haar terugkomst zodat we met het hele team de laatste 100 meter gezamenlijk zouden lopen. 

Roos zette de laatste 100 meter een behoorlijke eindsprint in en wij moesten echt volle bak gaan om haar dat stukje nog bij te kunnen houden. Maar dit lukte natuurlijk wel gewoon. 

Zo finishte Roos in 30 minuten haar 7,195 km en was het eindresultaat van Team 'Going To LA' een mooie 3:04:27. Later bleek dat wij daarmee de 14e plaats bij de mixed teams hadden behaald in een klassement met 211 teams. Een hele mooie klassering en dat voor een "Fun team".

Deze zeer leuke dag sloten we af met een deelname aan de barbecue op het complex van PAC, waar wij het presteerden om 12 hardlopers op 2 campingbankjes te proppen. Gelukkig is dat voor lange afstand lopers met onze slanke posturen geen enkel probleem.

Dit debuut in een teamwedstrijd smaakt naar meer, dit wil ik zeker vaker doen!